25 mrt 2010

Cayo de la Leña – Santa Lucia; wat was hier ook weer zo leuk aan?

Voor vandaag wordt een noordoostenwind, ruimend naar het oosten verwacht. Na twee dagen liggen hebben we deze swamp hier wel gezien en we willen graag door. Tussen het vasteland van Cuba en een lang, parallel lopend rif liggen allerlei interessante Cayo's. Maar helaas, de gemiddelde diepte van de ankerplaatsen is 2 hooguit 3 meter, de doorgangen tussen de riffen soms niet meer dan 3 meter diep en het tijverval iets minder dan een halve meter. Dat risico wilen we met onze 2 meter en 11 centimeter diepgang niet nemen, dus varen we rechtstreeks door naar Santa Lucia, in de hoop dat we daar met een auto het achterland kunnen verkennen.

Met de laatste bus pannenkoekenmix bakken we voor vertrek pannenkoeken. Na het middageten wordt dat avondeten en ontbijt voor morgenochtend want door het brood en andere verse spullen zijn we al een paar dagen heen. Helaas zijn de afbakbroodjes die we op Curacao gekocht hebben minder lang houdbaar dan de datum deed vermoeden en in Cuba is brood erg lastig te verkrijgen. Het is er of op de bon of oudbakken of niet te krijgen.

Om vier uur in de middag vertrekken we voor de kleine 80 mijl naar Santa Lucia. De tocht begint met een lange, aandewindse slag naar buiten, hopend dat de wind inderdaad gaat ruimen naar het oosten en dat de stroom die we nu tegen hebben verder buitengaats meeloopt als gevolg van de Golfstroom. Ook de tweede slag maken we ver naar buiten, maar in plaats van stroom mee lijken we steeds meer stroom tegen te krijgen. Als we de slag terug maken zijn we in 4 uur tijd 5 mijl opgeschoten. Achteraf blijkt dat er in dit stukt een flinke “neer” staat. Als gevolg van de Golfstroom die om Cabo Antonio heen spoelt, loopt in dit deel de stroom flink tgen.
De wind begint in de nacht toe te nemen tot 20 knopen maar eenmaal buiten het rif krijgen we flinke golven op de kop die als blokken beton op ons inrammen. We blijven slagen maken en het schiet maar langzaam op. De tegenstroom loopt soms op tot bijna 3 knopen en de wind blijft in het noordoosten zitten. Precies de hoek die we op moeten. Als bonus loopt vlak achter het rif de scheepvaartroute waar de grote vaart zich in begeeft en al slagen makend kruisen we die elke keer. Gelukkig is het hier niet zo heel druk, maar druk genoeg om op te blijven letten. Twee maal roepen we een schip aan (lang leve de AIS ontvanger) omdat niet duidelijk is of deze voor of achterlangs gaan, maar beide keren kunnen wij en zij koers en vaart behouden en passeren we elkaar keurig op ruim één mijl afstand.

Als het licht wordt zijn we 40 mijl opgeschoten. Een gemiddelde van twee-en-halve mijl per uur. We rammen van golf in golf en massieve bergen water spoelen over het dek heen. Van slapen is niks gekomen en elke keer als de boot zich met een klap in het water boort verwachten we dat ergens iets breekt. Gelukkig houden we alles heel, maar we vragen ons af wat hier ook weer zo leuk aan is (behalve drie maal daags pannekoeken met stroop)?
Overdag krijgen we gelukkig wat stroom mee en als de wind eindelijk iets naar het oosten ruimt kunnen we gunstiger slagen maken. Na ruim 24 uur varen lopen we even na vieren moe en versleten het haventje van Santa Lucia binnen en gooien naast de Santa Maria het anker eruit. Die hebben alles motorend gevaren en liggen inmiddels al acht uur achter het anker te wiegen. Ze trakteren ons op een grote pan nasi, daar knapt een mens van op!

  

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.
Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties