16 mrt 2010

Cayo Largo – Cayo Rosario; de boeken in

Op Cayo Largo is het voor ons de laatste mogelijkheid ons 30 dagen durende visum met nog eens 30 dagen te verlengen, want het ziet er niet naar uit dat we voordat ons visum verstreken is in Havanna zullen zijn. Cuba is groot en de afstanden zijn dat ook. Hoewel we aanvankelijk dachten het grootste deel in dagtochten te kunnen zeilen ontkomen we er niet aan een paar keer een nacht door te halen om mijlen te maken. Het zeilweer is niet wat we er van verwacht hebben (vergeet niet dat het hier ook winter is, merkte een medezeiler laatst toepasselijk op) en ook vallen de eilanden, die volgens Nigel Calder´s pilot schitterend moeten zijn, ons tegen. Meer dan een strand met een mangegrovebos is het vaak niet, de doorgangen door het rif zijn weliswaar beschreven maar tricky en de ankerplaatsen voor ons vaak te ondiep. Bij het binnenvaren bij Cayo Rosario blijkt dat ook weer. Hoewel de toegang hier betond is, loopt de diepte langzaam op en op ruim een mijl voor het eiland moeten we voor anker. De omgeving is weinig paradijslijk en de ankergrond voornamelijk schildpaddengras. Als we toch dichterbij willen komen lopen we vast om vervolgens niet meer los te komen. Gelukkig varen we samen op met de Santa Maria die ons van de ondiepte af kan trekken. Waar anders de BlueChart kaarten van Garmin en CMap goed gedetailleerd zijn, ontbreken nu vele dieptepeilingen. Gelukkig heb ik een set Edimar kaarten van Cuba maar ook deze bieden lang niet altijd het gewenste detail, dat blijkt.

Toch was de tocht naar Cayo Rosario er eentje die de boeken in kan. Bij vertrek staat er een heerlijk windje, een warm zonnetje en met een kleine 15 knopen wind varen we over een vlakke zee aandewind naar Cayo Rosario. Op afstand zien we de witte strandjes afgewisseld met mangrovebossen en alle kleuren blauw die water kan hebben. Af en toe passeren we een ondiepte en op 12 meter diepte zien we de schaduw van onze boot voorbij varen. Het is heerlijk zeilen en hier doen we het voor!
Dan besluit ik mijn geluk te beproeven en gooi sinds lange tijd de vislijn eens uit. Net als Ascha heerlijk in het zonnetje ligt te sudderen en ik in een boek begonnen ben, klinkt er een luide knal en knapt het elastiek dat de eerste aanbeet op moet vangen. Het rolletje lijn ratelt af en het beetpakken ervan levert me drie sneeen in mijn vingers op. Dit is een flinke jongen! Het valt dan ook niet mee de lijn op de hand in te halen want er wordt flink aan getrokken. Als de lijn op een scheepslengte van de boot is zien we iets wits door het water flitsen en vrezen even dat we een dolfijn te pakken hebben. Totdat we een joekel van een tonijn het water uit zien springen! Met een flinke hijs tillen het beest aan boord en een scheut Hoppe doet weer wonderen. Na het ankeren gaat het mes erin, de huid is zo stevig dat het lijkt alsof ‘ie in dik plastic verpakt is maar we weten er vier grote filets uit te snijden. Goed voor drie kilo tonijnfilet!
Voor vanavond staat er echter kreeft op het menu, dus de tonijn gaat aan boord van de Santa Maria de vriezer in. Door een stel Duitse charteraars die we in Cienfuegos ontmoetten zijn we uitgenodigd omdat zij de kreeft, door hun Cubaanse marinero bij elkaar gedoken, niet op kunnen krijgen. Een heerlijk avondje!

  

  

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.
Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties