25 feb 2010

Jamaica – Cuba; une motor caliente!

De verwachting voor de komende dagen is dat het nauwelijks waait. We hebben het nooit voor mogelijk gehouden, maar het schijnt voor te komen in dit deel van de Caribbean. We besluiten de gok te wagen en onder het motto beter te weinig dan teveel wind vertrekken we voor de 115 mijl naar Santiago de Cuba.

Samen met de Santa Maria kiezen we het ruime sop en al bij de havenuitgang kunnen de zeilen omhoog. Maar na een uur heerlijk zeilen houdt de wind het voor gezien. Zeilen naar beneden en motor aan. Een halfuur later gevolgd door motoralarm, de motor loopt te warm. Eerste oorzaak zou de impellor kunnen zijn die het buitenkoelwater door de motor pompt en inderdaad blijkt deze een schoepje te missen. Met enig peuteren krijg ik het ontbrekende schoepje te pakken en op de rollende zee vervang ik de impellor. Eind goed al goed, de motor doet het weer, de wind ook weer dus de zeilen kunnen weer omhoog.

Tot bij het vallen van de avond de wind weer wegzakt en niet voornemens is om terug te komen. De motor gaat weer aan en argwanend houden we de temperatuurmeter in de gaten. En dat blijkt niet voor niets want 3 uur later loopt de temperatuur weer hard op en moet de motor uit. Weer de waterpomp open, maar het impellortje doet prima zijn werk en voelt ook koud aan. Na overleg met de Santa Maria, die we al zeilende hebben kunnen inhalen, besluiten we de resterende 40 mijl op sleeptouw mee te gaan. De zee is gelukkig vrij rustig en de sleepverbinding is snel gemaakt. Zo tuffen we naar Santiago, maar allerlei spookscenario’s voor onze 30 jaar oude Volvo Penta gaan ons door het hoofd…

Vlak voor de haveningang maken we de sleepverbinding los (Joost en José superbedankt!) en proberen we op eigen kracht de haven in te varen. Dat lukt net, want als we afgemeerd zijn staat de temperatuurmeter al weer in het rood. Veel tijd om daarover na te denken krijgen we niet, want direct worden we geenterd door twee mensen van de gezondheidsdienst die zich ervan verzekeren dat we niks mankeren, dan een senor de Agricultura die de halve fruitvoorraad overboord kiepert, de havenmeester der Guarda Frontera, gevold door een grondige zoekactie compleet met drugshond door de Aduana. Dat laatste leverde nog wat hectiek op toen de oudste der inspecteurs op het einde van de inspectie meende dat er aan de asbak toch echt een luchtje zat.  Daar heeft absoluut marihuana in gezeten! De asbak werd binnen verstopt, de hond weer naar binnen, weer alles overhoop maar natuurlijk niks gevonden. Rokende Hollanders die uit Jamaica komen vormen blijkbaar een verhoogde risicogroep.
Als – inmiddels vier uur later en vele volgeschreven vellen papier verder –  tenslotte een laatste senor de vleesvoorraad gecontroleerd heeft (gelukkig mogen de gehaktballen in blik en rookworsten aan boord blijven) en  Immigracion de paspoorten komt terugbrengen, voorzien van een 30 dagen visa, zijn we uiteindelijk officieel ingeklaard in Santiago de Cuba. Nu eerst een mojito!

  

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.
Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties