30 mrt 2009

St. Kitts - cruise(schip)tourist

Na een kort en snel tochtje van Nevis naar St. Kitts gooien we het anker uit voor Basse Terre, de hoofdstad van St. Kitts. Het blijkt daar een gezellige drukte te zijn op vrijdagmiddag. Wel valt het op dat de mensen hier minder vriendelijk zijn dan op het naburige Nevis. We hebben het gevoel overal aangezien te worden als rijke cruiseschiptourist (drie keer woordwaarde) en men probeert ons dan ook overal geld uit de zakken te kloppen. Het pas geopende winkelcentrum aan de cruisepier zit vol juweliers, taxfreeshops en veel te dure souvenierswinkeltjes. Naarmate we noordelijker in het Caraibisch gebied komen wordt helaas ook de cruiseindustrie groter.

Als we het in de stad wel gezien hebben en via de cruisepier teruglopen naar onze bijboot worden we gewenkt door Hans en Linda, die met hun Baros naast ons voor anker liggen. Het is happy-hour, dus buy-one-and-get-one-free. En da's goeiekoper dan een biertje uit de supermarkt! Helaas denkt de ober daar anders over want, hoewel we toch echt ons best doen er niet als cruiseschiptouristen uit te zien, betalen we meer en krijgen we minder. Daarvoor worden we dan wel met een golfkarretje naar het toilet gebracht. Dat dan weer wel. Gelukkig krijgen we het laatste rondje gratis, tenminste, ik hoef niet te betalen.

Om wat meer van het eiland te zien besluiten we de volgende morgen met Hans en Linda op stap te gaan. Letterlijk en figuurlijk want we wandelen langs de zuidkust van het eiland naar Bloody Point, waar de laatste Carib indianen door de kolonisten werden verdreven. Om zelf ook niet te eindigen bij Bloody Point (ze rijden hier als dwazen en voetpaden zijn er niet) houden we een dollar-bus aan en worden we voor een paar EC's verderop in Old Road Town afgezet, de eerste koloniale nederzetting. Vroeger was het de hoofdstad van het eiland, maar tegenwoordig is daar niet veel meer van te zien.
Voor nog twee-en-halve punt (om de verwarring tussen EC$ en US$ te voorkomen zijn we EC$ maar "punten" gaan noemen) worden we naar Brimstone Hill gebracht. Bovenop deze vulkaanuitstulping werd door de Engelsen het Brimstone Hill Fortress gebouwd dat bekend is geworden als het Gibraltar van de West-Indies, inclusief apen - al konden wij die niet vinden. Men dacht dat het fort niet in te nemen was, totdat de Fransen het in 1782 na een maand lang bombarderen veroverden en de Engelsen het eiland gewonnen moesten geven. Saillant detail is dat St. Kitts een jaar later bij het Verdrag van Versailles weer aan de Britten werd toebedeeld. Wederom staat ook deze bezienswaardigheid op de lijst van UNESCO werelderfgoed.

Afgelopen weekend waarschuwden de verschillende meteodiensten voor hoge swell uit het noorden, maar maandag wordt de zee voor ons weer bevaarbaar en willen we door naar St. Maarten. Donderdag komen Rob en Monique daar een weekje aan boord. Om na ruim 50 mijl zeilen niet in het donker aan te komen betekent dat vroeg weg, dus willen we vandaag (zondag) uitklaren. Normaal gesproken zo gebeurd hier op de cruiseterminal. Zo niet vandaag, want het voltallige douanekorps moet eerst een veerboot inklaren. Omdat er vandaag geen cruiseschepen komen hebben we volgens de beveiligingsbeambte van de cruiseterminal meer kans op succes in de Commercial Port. Na een flinke wandeling (op één of andere manier doen wij dit soort wandelingen altijd op het heetst van de dag) naar de grote-boten-haven, waar we ook Hans en Linda weer treffen die ook willen uitklaren. Na een paar uur wachten tussen de containers kunnen we dan zowaar onze uitklaringspapieren ontvangen. We wandelen terug en nemen aan boord van de Baros nog een biertje. Zo verstrijkt er weer een caraibische dag.

 

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.
Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties