18 mrt 2009

Bequia - St. Lucia; hard on the wind and hard on the body

Voor vandaag staat een lange rit op het programma en samen met de Gaia vertrekken we dan ook vroeg in de ochtend. Het oversteken van het Bequia Channel gaat, ondanks een paar flinke regenbuien, voorspoedig en na een stevig aandewinds rak van anderhalf uur komen we in de lij van St. Vincent. Daar is alle wind op en op de motor varen we, met wederom een paar flinke buien op onze pet, langs de ruige kust van het eiland.

De oversteek van St. Vincent naar St. Lucia is van een andere orde. Volgens de pilot "Hard on the wind and hard on the body" en even verder "The north end of St. Vincent is unbelievable gusty and more than a little bumpy". Dit hadden we op de heenreis al eerder ervaren - dat was zuidwaarts - nu we noordwaarts gaan kan het blijkbaar nog ruiger worden. Dat geeft de zeiler moed. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus met een dubbel rif in het grootzeil motorzeilen we langs de kust omhoog tot het uiterste noordpuntje van St. Vincent en pas als we de volle passaatwind op de kop hebben trekken we de genua er bij. We hebben dit keer een goede dag uitgekozen want de wind piekt in het begin even een paar keer boven de 25 knopen (6 en in vlagen 7 bft), maar neemt even later af naar een stabiele 22 knopen. Wel zitten er ook nu weer flinke kuilen in de waterweg dus we stuiteren flink, maar met de stroom in de rug komen de kenmerkende Pitons van St. Lucia aanmerkelijk sneller in zicht dan die vorige keer.
Ook hier is in de lij van St. Lucia de wind op. Via de marifoon nemen we afscheid van de Gaia, zij zetten koers naar Soufrière, en wij varen voortgestuwd door het ijzeren zeil verder naar Rodney Bay om water, diesel en stroom te tanken. Na de Piton-Luwte trekt de wind weer wat aan en kunnen we weer eilend verder. Ook nu krijgen we de ene na de andere bui op onze pet, en ik begin te begrijpen waarom St. Vincent en St. Lucia allebei zo groen zijn. En regenwouden hebben...Rodney Bay Marina. Gelukkig zijn we hier eerder geweest en weten we de weg - anders hadden we de baggeraar die midden in het toegangskanaaltje lag vast niet kunnen ontwijken - en leggen we na 14 uur varen in de nog altijd stromende regen de boot aan de steiger.
Het is dat ik in de vier uur durende oversteek van St. Vincent naar St. Lucia zo ongenadig mijn neus heb verbrand (met die regen denk je er niet aan te smeren, het is en blijft een gok) anders zou ik denken dat we heel de dag alleen maar in de regen gevaren hebben. Gelukkig blijken de douches dit keer wel open te zijn en zelfs warm water te geven. Daar kom ik dus niet meer van onder vandaan voordat de boiler leeg is!

Net voor zonsondergang varen we de drukke cruisehaven van Castries voorbij - de cruiseschepen lijken hier ineens uit de bergen te komen - en het even verderop gelegen Pigeon Island dat de noordkant van Rodney Bay markeert is door een dikke bui niet meer te zien. In tegenstelling tot de andere buien vandaag houdt deze bui aan en in het pikkedonker met amper 2 scheepslengtes zicht manouvreren we tussen de onverlicht (!!!) geankerde jachten door naar de ingang van

Comment Notification Subscription

You have been unsubscribed from email notifications for any future comments to this post.

Reacties

martijn 
dinsdag 24 maart 16:29 #

Hi asscha en Marcel,
Wat zie ik op de foto, een mooi pak maar een beetje korte pijpjes...
Weer een tijdje geleden dat ik heb geschreven, niet gelezen want dat doe ik braaf maar anders klink je zo jaloers!
Compimenten voor jullie doorzettingsvermogen, ik had in de pool gegokt op Zeebrugge... Complimenten ook voor de leuke verhalen van jullie avontuur het zou een bestseller kunnen worden.
Groet en alle goeds uit holland jullie weten wel dat koude natte landje...
Martijn Hage

Reacties zijn gesloten

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties