12 mrt 2009

Mayreau - The Friendly Island

Met een rustig windje en rustige zee vertrekken we voor de paar mijl zeilen naar Mayreau. Omdat de wind nogal veranderlijk is tussen de eilanden, gaat er preventief een rif in het zeil maar meer dan 15 knopen wind krijgen we niet. Voor het eerst een rustige zeildag in de Carieb. Het traject is aan de wind, de leukste koers om zelf te sturen, en het lukt ons de lange slag van Petit St. Vincent naar Mayreau in één keer te maken. Onderweg passeren we Palm Island - ook een privé eiland - en in de verte zien we de aanlokkelijke Tobago Cays liggen. We weerstaan de verleiding om nog een paar nachten op de Cays door te brengen en zetten door naar Saline Bay in het zuiden van Mayreau. Als we onder het eiland komen neemt de wind plots af en er onstaat een vervelende klotszee als gevolg van allerlei door elkaar lopende stromingen. Ondanks dat er in de Carieb nauwelijks tijverschil (hooguit 60cm) is, is er wel degelijk stroming wordt ons weer eens duidelijk gemaakt.

Als we stevig voor anker liggen in de rollerige Saline Bay, gaan we de kant op en maken kennis met Mayreau, The Friendly Island. In tegenstelling tot andere eilanden waar je als toerist soms wordt weggekeken of als grootgeldbezitter wordt gezien, knikt hier iedereen vriendelijk goedemiddag naar ons. We lopen het steile weggetje door het dorp omhoog en komen bij een klein maar ontzettend mooi kerkje met een schitterend uitzicht over de Grenadines, omzoomd door een bloemenhaag en een keurig gemaaid grasveldje. Als we ooit eens trouwen...

(We hebben hier een prachtig uitzicht over de Grenadines. Naar het zuiden zien we Union en Palm Island liggen en in de verte zijn we Petit St. Vincent en Petit Martinique. Naar het westen zien we de Tobago Cays en naar het noorden zien we Canouan en daar achter Mustique en Bequia.)

Omdat je niet de Grenadines kunt verlaten zonder fresh lobster te hebben gegeten, eten we die avond met Ank en Keimpe bij het legendarische Robert Righteous and de Youth's Seafood Restaurant & Bar. Werkelijk een geweldige tent waar rastafarian Robert ons de beste kreeft van de caribbean belooft, terwijl hij de reggeamuziek een tandje harder zet en begint te dansen. En eerlijk is eerlijk, lekker was het! Dat de muggen het ook lekker vonden merkten we de volgende dag, na een rollerige nacht slapen. Maar ondanks dat is Mayreau tot nu toe wel ons favouriete eiland in de caribbean!

11 mrt 2009

Petit St. Vincent - Parasol Island

Als we zijn bekomen van de kater vertrekken we voor een flink stuk zeilen; de oversteek van Union Island naar Petit St. Vincent. Een afstand maar liefst 2.8 mijl! We navigeren tussen riffen door met macabare namen als The Punaises maar worden gelukkig niet geprikt. Vlak voor Petit St. Vincent komen we langs Mopion. Een hoop zand achter een rif waar ooit iemand een rieten parasol op geplaatst heeft. Het is zo'n leuk gezicht dat we de boot voor anker leggen en met de bijboot en een paar biertjes naar de zandplaat gaan. Zo'n parasolletje zou op het Schelpenkopje op de Roggenplaat ook niet misstaan!

Mopion ligt net naast PSV, dat met voetballen niks te maken heeft, maar de afkorting is voor privé eiland Petit St. Vincent. Net als we voor anker liggen, laat ook de Gaia het anker in het water plonzen. Ze hebben onderweg een heerlijke zalmachtige gevangen (en dat zonder hengel!) die Keimpe voortreffelijk weet klaar te maken. Voor we aan tafel gaan, moeten we nog even in actie als de buren onverwacht bezoek krijgen van een krabbend schip. Het schip is wonder boven wonder door de halve ankerplaats gedreven zonder een ander schip te raken of de ankerketting van een ander schip mee te nemen, maar bij de buren is het (letterlijk en figuurlijk) wel raak. Het is overigens geen wonder dat het schip in een zacht briesje van zijn anker gaat, als blijkt dat vijf meter ketting en tien meter lijn het 45-voets schip - waarvan de eigenaren niet aan boord zijn - op 10 meter diepte op zijn plaats moesten houden. Terwijl Keimpe helpt het schip af te houden scheur ik met de bijboot naar de wal om de eigenaar te zoeken, die gelukkig snel gevonden is. Zo hebben we onze goede daad voor vandaag ook weer verricht.

10 mrt 2009

Union Island - Happy Island

Na de paar dagen in de Tobago Cays varen we door naar Union Island, een paar mijl verderop. We nemen de zuidelijke uitgang door het rif, dat is even zweten, maar met het ene oog op de dieptemeter en het andere op de kaart varen we zonder problemen tussen de ondieptes door.
Op Union Island tanken we water, dat hier eenvoudig gaat aan een van de fueldocks. We proberen tot twee maal toe tevergeefs voor het dorpje te ankeren maar voelen hoe het anker over koraalzand schuurt als we het anker proberen in te graven. Inmiddels is de wind flink toegenomen en besluiten we het aanbod aan te nemen om aan een mooring te gaan liggen. Vannacht gaat het hard waaien, morgen zien we wel weer verder.

De volgende dag schuiven we een stukje door en laten opnieuw ons anker zakken achter het brede rif dat Clifton Harbour beschermt tegen de oceandeining. Dit keer met meer succes, we liggen meteen vast, zoals het hoort. Als we op zondag het dorpje in lopen is er, behalve een paar geiten, niemand op straat. Hoe anders is dat de volgende dag, als de kleurige marktkraampjes op het pleintje uitpuilen van de groenten en fruit, de life-is-good en sail-now-work-later t-shirt verkopers overal hun shirts op hebben gehangen en de paar straatjes vol met mensen zijn.

Op Union Island ontmoeten we ook Pim en Meta weer, die we eerder tegen kwamen op La Gomera en de Kaapverden, en met hun Linea op weg zijn naar Curacao. Als we 's avonds met hen een biertje gaan drinken op Happy Island, waar local Janti op een stapel schelpen op het rif een barretje gebouwd heeft, zien we ook de Gaia de ankerplaats binnenvaren. Het is een leuk barretje op een unieke locatie en ook Ank en Keimpe weten, slalommend met hun bijboot door het rif, het barretje te vinden. Als gevolg van een gezellig diner ensemble en een afzakkertje doorzakkertje op de Linea, zijn we de volgende dag allemaal solidair met Ascha. Koppijn.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties