15 mei 2011

Eyeball navigation

Nu de voorspellingen voor vandaag en morgen nog gunstig zijn, besluiten we vandaag naar Vao te varen, de hoofdstad van Iles des Pins. Het schijnt een aardig dorpje te zijn met een mooie ankerplaats en van daar kun je met de bijboot de schitterende Baie d’Upi verkennen.
De tocht er naar toe wordt een spannende, we hebben geen detailkaarten en de cruising guide wijst ons er op “to keep our eyes peeled for the hundreds of reefs and coralheads en route”. Tijd voor het betere eyeball navigation!
Vanaf de zaling in de mast, ter hoogte van de radar, heb je een prachtig uitzicht over het water om ons heen. Duidelijk zijn de riffen en koraalkoppen zichtbaar als het wateroppervlak erboven veranderd van kleur. Diep blauw is geen probleem maar wordt het lichter of bruiner dan varen we er omheen.

Net als we het lastigste stuk gehad hebben, komt een motorbootje met wat toeristen langszij. De bestuurder – een local die zijn geld verdiend met rondvaarten – meldt ons dat we absoluut niet verder mogen, dat we een permit nodig hebben en we alleen buitenom het rif mogen varen. We geloven er niks van, maar het bootje blijft voor ons liggen en de locals aan boord blijven in onverstaanbaar Frans roepen dat we niet verder mogen. Gedwongen winkelnering zullen we maar zeggen. We hebben verder weinig zin in gezeur en draaien om, mooie riffen en eilandjes genoeg hier.

Een halfuurtje terug ligt Ilot Moro tussen de riffen. Wit zandstrandje, palmbomen, crystal-clear water, rif om te snorkelen, klinkt vervelend. Vanuit de mast zijn de twee doorgangen door het rif perfect te zien en we manouvreren ons de lagoon in waar het anker erin ploft. Prima alternatief!

14 mei 2011

Catch of the day

Het is nog maar net licht als ik onder mijn bed de motor hoor starten. Gerrit-Jan en Marieke zijn al wakker en trekken het anker uit de klei terwijl ik me nog een keer omdraai. Crew zijn heeft soms ook zijn voordelen. We hebben de stroom mee en het gas er flink op om de 75 mijl naar Ile des Pins in een dag af te leggen. We verlaten de bescherming van Noumea en varen tussen de riffen door naar het zuidoosten met helaas te weinig wind om te zeilen.

Net als ik met mijn broek op mijn enkels zit, hoor ik Marieke roepen. Beet! Het valt niet mee om de lijn binnen te draaien en vlak bij de boot probeert de vangst nog een paar keer de diepte in te duiken in een laatste poging zich van zijn belagers te ontdoen. Onze nepsardine – eerder bijna goed voor vijf Orka’s – heeft deze Spanish Mackerel echter goed in zijn greep en we weten hem op het zwemplatform te landen. Een borrel en een klap met de hamer brengt hem naar het eeuwe visgronden en het fileermes gaat erin.

Net voor het donker wordt varen we Baie de Kuto op Ile des Pins binnen. Het anker gaat erin en naar goed gebruik proosten we bij een prachtige zonsondergang met een Gin-Tonic. De BBQ gaat aan en de catch-of-the-day er op. Life is good!

13 mei 2011

Du pain, du vin, du ...

Noumea, de hoofdstad van het gelijknamige eiland, blijkt een stoffig maar alleraardigst stadje te zijn. En echt Frans met een Boulangerie, Patisserie, Champion en allemaal leuke boetiekjes – tenminste, als je van winkelen houdt. Na een nacht in de marina (met 37 euro voor een catamaran valt de prijs nog alleszins mee) vullen we de watertanks en boodschappen bij en verkassen we naar de naastgelegen ankerbaai.

In Noumea probeer ik een vlucht terug te regelen naar Brisbane, van waar ik over twee weken weer naar Nederland vlieg, maar dat valt niet mee. Uiteindelijk komt Marieke op het plan een paar dagen eerder naar Sydney te vliegen, daar wat rond te kijken en dan naar Brisbane zodat ik iets meer van Australie gezien heb dan alleen de Goldcoast. Goed idee!

Met nog een ruime week te gaan brengen we de boot – en onszelf – in de vakantiemodus en we verhuizen naar Ilot Uéré een heerlijk rustige ankerbaai beschut achter een koraaleiland.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties