14 nov 2008

Winderig Porto Santo

Als we 's middags na de oversteek ons hoofd uit het luik steken waait de stront - bij gebrek aan dijken - van de kliffen. Het lijkt erop dat we precies op tijd Porto Santo zijn binnengelopen. De windmeter wijst geregeld meer dan 7 bft aan en als we het nabij gelegen Vila Baleira inlopen krijgen we een bui op ons nek. En wij maar denken dat hoe zuidelijker we komen, hoe mooier het weer wordt...

Het blijkt een leuk stadje te zijn, al maakt het een uitgestorven indruk nu het seizoen ook hier duidelijk ten einde is. We lopen langs wat vroeger het huis van Columbus was naar de pier, van waar we een mooi uitzicht hebben over de zandstranden van Porto Santo.

Om de goede aankomst te vieren gaan we 's avonds uit eten. Ik krijg een rauwe biefstuk op een bloedhete steen geserveerd en terwijl Ascha een kippetje van de gril wegwerkt zit ik stukje voor stukje mijn biefstukje te steengrillen. Erg lekker!

Er is niet veel te beleven op het kleine eiland. We hebben het wel gezien en we willen graag door naar het verderop gelegen Madeira, maar de harde wind houdt ons een paar dagen vast op Porto Santo.
Dat geeft ons mooi de gelegenheid de ophouder van giek te repareren, die tijdens de oversteek is losgekomen van de mast. We sjouwen dus het halve eiland af op zoek dus naar een paar "erre-vee-esse" popnagels met bijbehorende tang en aan het eind van de middag hebben we schitterende uitzichten en rotspartijen gezien, maar natuurlijk geen popnagels gevonden...

Wel hebben we hier een goede internetverbinding, dus kunnen we de winderige dagen Skypen en de digitale post bij werken. Het is altijd erg leuk om alle reacties op de site te lezen en te beantwoorden.
Als de wind voor de derde achtereenvolgende dag harder waait dan de windplotjes van UGrib voorspellen ga ik op internet op zoek naar een alternatief voor de weerkaarten van Bracknell waar we inmiddels vanaf gevaren zijn. Dat valt niet mee, want ik kan behalve de kaarten van NOAA geen kaarten vinden die zo ver vooruit kijken en goed leesbaar zijn.

12 nov 2008

Oversteek Porto Santo met Live video

In de serie Live Onderweg hebben we onderweg weer wat filmpjes gemaakt, om een indruk te krijgen van het leven op zee. Het eerste filmpje is een dag na vertrek gemaakt, het tweede filmpje de dag voor aankomst.

[youtube:6FrnQQlg6_o]

[youtube:fmk933iL558]

12 nov 2008

Vilamoura - Porto Santo; gang is alles

Na Faro zijn we terug gevaren naar Vilamoura. Diesel en water tanken, accu's opladen, inkopen doen en de boot klaarmaken voor de overtocht naar Madeira.

Als we zaterdag klaar zijn voor vertrek is er nauwelijks wind. Maar als we uiteindelijk om 4 uur in de middag de haven uit varen is er net genoeg om te zeilen. Natuurlijk precies uit de richting die wij op moeten... Als we eenmaal wat verder onder de kust zijn begint de wind beetje bij beetje te ruimen en de volgende dag varen we "plat voor het laken", het grootzeil aan de ene en de fok uitgeboomd aan de andere kant, een west-zuidwestelijke koers.
De eerste nacht en dag hebben we met 4 Bft de meeste wind gehad, daarna is de wind niet meer dan 2-3 Bft geweest en één nacht hadden we zelfs geen wind.
Onder het motto "gang is alles" hebben we bijna twee volle dagen de gennaker op gehad, dat gaf net even wat meer snelheid. Dit grote, kleurige, ruimwindse zeil hebben we vlak voor vertrek voor minder dan de helft van de prijs van Marktplaats gehaald en is, hoewel iets onder de maat, super bevallen!

Wat ook prima bevallen is, is het wachtschema. Tijdens de oversteek van de Golf van Biskaje hanteerden we ongeveer het drie uur op, drie uur af schema. Om en om houdt de één drie uur wacht terwijl de ander slaapt, maar het viel ons nogal zwaar om midden in je remslaap weer wakker te worden en we kwamen dan ook gebroken aan in La Coruna.
Ascha, die vroeger in het ziekenhuis veel nachtdiensten gedraaid heeft, wilde ook aan boord graag de nachtdiensten doen en dat ging super! Het schema was niet heel strak, maar van ruwweg elf uur 's avonds tot zes, zeven uur in de ochtend hield Ascha nachtwacht en sliep ik, daarna dook zij de kooi in kwam er dan rond tweeen weer uit. Zo kwamen we allebei goed aan onze slaap en waren zo fit als een hoentje toen we in Porto Santo aan kwamen.

Onder de kust van Portugal was er veel scheepvaart, al het verkeer dat in of uit de Middelandse Zee gaat, kruiste onze koers. Een paar keer zagen we op onze onvolprezen AIS ontvanger vrachtschepen op (bijna) ramkoers en in geval van twijfel roepen we het betreffende schip dan op via de marifoon. Omdat wij maar een klein scheepje zijn in vergelijking met die enorme oceaanstomers is het een bijzondere gewaarwording wanneer je zo'n schip voor jou (als zeilschip heb je voorrang op een motorschip, al is het nog zo groot) zijn koers ziet verleggen!

Een andere vreemde gewaarwording is de enorme, lege zee. Wanneer je met het blote oog niets ziet, zie je vaak op de radar of de genoemde AIS ontvanger nog wel scheepvaart op grotere afstand. En wanneer je dat niet ziet, geeft het knipperende ledje van de Sea-Me wel aan dat er een schip met radar in de buurt is. Deze oversteek waren er soms uren achter elkaar geen schepen in de wijde omtrek te zien, niet op het oog, niet op de radar of AIS ontvanger en zelfs de altijd knipperende Sea-Me knipperde niet...

Na een hele rustige overtocht komen we woensdagochtend om 6 uur in de ochtend, na net iets meer dan 3 en een halve dag, aan op Porto Santo - een eiland vlakbij Madeira.
Hoewel we normaal gesproken geen onbekende havens aanlopen bij nacht, besluiten we toch de haven in te gaan. De volle maan geeft ons voldoende licht en de Imray Atlantic Islands pilot meldt dat het bij donker invaren geen problemen geeft, en dat doet het ook niet. We meren af in de kleine, bijna lege marina en kruipen na een welverdiend finishbiertje ons bed weer in.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties