2 dec 2008

Wèmommunweeze?

Ofwel "Waar moeten we naartoe?" vroegen Bram, Brenda en Oby zich af toen ze na een lange reis (sinds kort weten we dat Dusseldorf meerdere vliegvelden heeft) aan kwamen op het vliegveld van Tenerife-Sur.  Onder het motto "doe eens gek" komen ze voor een weekendje bij ons aan boord. Gisteren zijn we van Santa Cruz naar Marina San Miguel - een nagelnieuwe marina gelegen in een britse golfenclave in aanbouw - gevaren dat zo dicht bij het vliegveld ligt dat we hun vliegtuig zagen landen.
Vermoedelijk zijn ze onderweg een zekere heer Nicolaas tegen gekomen, want eenmaal aan boord leek het wel pakjesavond! Tussen de zakken drop en de laatste edities van Zeilen zaten onderdeeltjes voor de toiletpomp, zakjes pindasaus en zelfs pepernoten.

Waarempel treft ons bezoek het met het weer. De hele week is het grijs, bewolkt en af en toe zelfs een paar druppels regen, maar deze twee dagen schijnt het zonnetje, al is er weinig wind. We motoren langs Los Cristianos, waar we een aantal keer op vakantie zijn geweest, en in de verte zien we Los Gigantes - de hoge kliffen aan de westkust van het eiland.
Er komt wat meer wind, we zetten zeil en steken over naar La Gomera. Onze opstappers worden langzaam aan steeds stiller, maar of dat het gevolg is van de lange reis de dag ervoor, of omdat ze zo onder de indruk waren van de golfhoogte laten we maar in het midden. Eenmaal in de acceleratiezone tussen de eilanden waait het lekker door en we speren naar San Sebastian waar we aan het eind van de middag afmeren in de drukke jachthaven. Een aantal jaar geleden zijn we hier ook geweest, toen ook als opstapper bij een vriend aan boord, nu met eigen boot.

Eenmaal in de haven leven onze gasten weer op en doen we onze bootnaam eer aan, dat blijkt als we de volgende dag gecomplementeerd worden over onze zangkunsten... 's Maandags vertrekken we weer uit San Sebastian, het waait minder hard dan de vorige dag en vlak na vertrek zwemmen er twee dolfijnen naast de boot. Helaas zakt na een paar mijl de wind eruit en varen we op de motor verder. Weer onder kust van Tenerife stuiten we op een school grienden, grote dolfijnachtigen van de luie soort. De grote groep duikt een aantal keer op naast de boot op om al proestend weer onder water te verdwijnen.
Kort voor zonsondergang varen we de nieuwe marina van Las Galletas binnen en komt er helaas al een eind aan dit veel te korte, maar gezellige weekend. Morgen vliegt ons bezoek weer terug naar het koude Nederland en varen wij terug naar La Gomera om daar de voorbereidingen voor De Oversteek te gaan treffen.

27 nov 2008

Obrigracias

Eenmaal aangekomen in Santa Cruz vervolgen we onze zoektocht naar popnagels. Na van de ene naar de andere ferreteria gestuurd te zijn belanden we uiteindelijk in twee watersportwinkels waarvan de laatste uiteindelijk de gezochte 6mm monel popnagels heeft. Nu nog een popnageltang... Gelukkig treffen we een andere Nederlandse boot in Santa Cruz die zo'n tang aan boord heeft en daarmee kan de op-en-neer-houder weer aan de mast bevestigd worden. Eindelijk kan er weer een klusje van het alsmaar groeiende lijstje worden afgestreept.

We bekijken Santa Cruz en het is duidelijk dat we weer in Spanje zijn. Grote pleinen, winkels die 's middags gesloten zijn en levendige straten aan het eind van de dag. Het blijkt even wennen, want na bijna twee maanden portugees wordt nu overal weer Spaans gesproken en in alle winkels stamelen we iets dat lijkt op een kruising tussen obrigado en gracias.

Komend weekend krijgen we voor een paar dagen bezoek uit Nederland dus zullen we vrijdag naar een haven aan de zuidkant van het eiland varen, dicht bij het vliegveld. We hopen ook dat het weer aan de zuidkant van het eiland beter zal zijn, want hier in het noorden lijkt het wel herfst met harde wind en regenbuien en daar worden we niet echt vrolijk van. Heb je net je veel te duur betaalde en nog niet schone wasje aan de reling hangen begint het weer te druppelen...

27 nov 2008

Madeira - Tenerife; wind en golven

De tocht van Madeira naar Tenerife was er een met wind en golven. Tot zover niks bijzonders want dat is inherent aan zeilen, maar op de oceaan hebben golven eigenlijk meer invloed dan wind. Als het op de Noordzee een dag hard gewaaid heeft dan zijn na één tij de grootste golven wel verdwenen. Op de oceaan is dat anders, de golfhoogte is dan veel interessanter dan de wind. Ook met windstil weer kunnen er hoge golven staan als het mijlen verderop hard waait of gewaaid heeft.
Veel deining met weinig wind zorgt ervoor dat we met een ondraaglijk geklapper van de zeilen aan de achterkant van een golf afrollen. Ontzettend vervelend en oncomfortabel. Veel deining met veel wind zorgt ervoor dat we in een surf over de golf gaan. Ook niet altijd comfortabel, maar het gaat wel hard!

Op deze tocht hadden we het beide. Als we die ochtend uit de haven Funchal uitvaren is er weinig wind dus vertrekken we met vol tuig. Tegen beter weten in, want eenmaal uit de luwte van eiland trekt de wind flink aan. Door het kaapeffect wordt de vrij krachtige noordoosten wind nog wat versterkt en met uitschieters in de 7 bft stuiven we van Madeira vandaan. Eind van de middag neemt de wind echter niet meer af naar de verwachte 5 bft en besluiten we alsnog een rif in het grootzeil te zetten.
Na de oversteek van de Golf van Biskaje heb ik zitten denken hoe we op volle zee kunnen reven zonder de boot in de wind te hoeven leggen. Bij de meeste boten is dit wel te doen maar omdat wij een zeil met een pees in het voorlijk hebben, dat in een groef in de mast schuift, staat er op een voordewindse koers teveel druk in het grootzeil waardoor het niet omlaag komt als het val gevierd wordt. Om het zeil toch omlaag te krijgen om te kunnen reven moet de boot in de wind gedraaid worden om de druk uit het grootzeil te halen. Dat is op een stampend schip in hoge zeeen geen optie. Uiteindelijk was de oplossing eenvoudiger dan ik dacht, met een lijntje aan het derde reefoog kan op een halvewindse koers met de grootschoot uitgevierd het zeil omlaag getrokken worden en gereefd worden.

Het lijntje werkt perfect en eenmaal het rif erin zakt de wind uiteraard naar een "rustige" 5 bft. Omdat het straks donker wordt besluiten we het rif te laten zitten voor de nacht en dat is maar goed ook. Heel de avond en begin van de nacht komen er in de toch al donkere nacht grote zwarte wolken over met een hoop wind en af en toe een paar regendruppels. Ik dacht altijd dat deze squalls alleen op lagere breedten voorkwamen, maar blijkbaar komen die ook hier voor.
Pas als het weer licht wordt, wordt het rustig en zakt de wind er bijna helemaal uit. De golven blijven mat als gevolg dat we enorm liggen te rollen. Elke keer als er een golf onder boot door rolt "vallen" we er aan de achterkant met een hoop geklapper vanaf. Heel de dag houden we weinig wind. Vlogen we gisteren met gemiddeld 8 knopen of meer door het water, vandaag moeten we het 4, hooguit 5 knopen doen. Halverwege de middag neemt de deining af maar tegen de avond liggen we helaas weer te rollen...

Als het donker wordt zien we Tenerife aan de horizon verschijnen. Tergend langzaam komt het eiland dichterbij. De lichten worden langzaam helderder en even later zien we de vuurtoren die de noordoostpunt van het eiland markeert.
Doordat de wind tussen de eilanden door waait kan het, als gevolg van het Venturi-effect, plaatselijk 3-4 bft harder waaien binnen een afstand van een paar honderd meter. Deze acceleratiezones zijn berucht hier, met name tussen Gran Canaria en Tenerife, dus gaat er preventief weer een rif in het zeil als het donker wordt. Vandaag wordt er niet meer geaccelereerd, niet door de wind en dus ook niet door de boot want helaas houdt vlak voor middernacht de wind het helemaal voor gezien en de motor gaat aan. Een paar uur later varen we een na overtocht van 43 uur in het donker de goed verlichte Marina del Atlantico van Santa Cruz in.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties