24 mrt 2010

Cayo de la Leña

Van het verwachte koufront hebben we nauwelijks iets gemerkt, de buien en harde windstoten zijn uitgebleven. Verderop in de Golf van Mexico heeft het blijkbaar wel flink gewaaid, want als we de berichten moeten geloven staat er buiten een golfhoogte van 9-11 voet (goed voor bergen van zo'n drie tot vier meter) en zit de wind in het noorden en ruimt eind van de dag naar het noordoosten, de kant die we op moeten.

We liggen hier heerlijk beschut in de mangroves en gezien de verwachtingen besluiten we een dagje lekker te blijven liggen. Behalve mangroves is hier helemaal niets, zelfs vogels laten zich aan ons nauwelijks zien, dus besluiten we ze zelf maar op te zoeken. Met de bijboot varen we door het dichtbeboste woud. Het is hier pure wildernis en helaas bestaat de waterkant volledig uit mangroves dus aan wal kunnen we nergens. Behalve een grote blauwe reiger (die net te snel voor de foto was) en een paar witte (die te veraf voor de foto waren) zien we niks dan water en mangroves. Een baatje saai maar zo stil en rustig dat het mooi is.

Na een duik en een douche zijn we uitgenodigd voor een diner ensemble bij de buren, die halen de tonijn uit de vriezer en we  eten samen met Joost en José heerlijke tunasteaks. De eerste filet is op, nog drie te gaan!

  

21 mrt 2010

Isla de Juventud – Cayo’s de la Leña

Vanuit het noordwesten nadert een koufront. We hebben inmiddels geleerd dat daar flinke windstoten uit kunnen komen en dat bovendien de wind eerst naar het noordwesten draait. Voordat het koufront overtrekt, waait de wind voorlopig nog uit het zuidoosten en dat is voor ons een perfecte richting om de Cabo’s Frances en Antonio te ronden.

Vroeg in de morgen gaan we ankerop en zeilen de baai uit. Als we op twee scheepslengtes langs de drijver van wat ooit een ton is geweest varen, begrijpen we waarom we de uiterton de dag ervoor niet konden vinden. Alleen het drijflichaam ligt hier onzichtbaar te dobberen, totdat je er bovenop vaart!
Uit de luwte van het eiland valt de wind weg en komt er een nare klutszee op zetten. Tot middernacht hotsen en klotsen we op de motor over de golven en de 6 knopen wind die er staan zijn te weinig om ons op deze zee zeilend te houden.

Pas als we Cabo Frances naderen trekt de wind aan en zeilen op enkel de genua de kaap voorbij. Voor Cabo Antonio neemt de wind nog iets meer toe en fluit in het want. Ook de golven beginnen hier flink te bouwen, altijd leuk die kapen…
Het is nog aardedonker als we bijna bij ons laatste waypoint zijn voordat we tussen de riffen door de Golfo de Guanehacabibes (zeg dat eens drie keer achter elkaar) naar binnen varen, dus reven we de genua weg tot een zakdoekje en sukkelen met anderhalve knoop verder. Als het licht wordt varen de Golf binnen en varen meteen door naar de Cayo’s de la Leña. Hoewel er recentelijk een marina is geopend bij Punto los Morros, is dat vanavond bij het overtrekken van het front lagerwal en de Cayo’s bieden volgens de pilot uitstekende bescherming.

  

18 mrt 2010

Cayo Rosario – Isla de Juventud

Als we in Cayo Rosario ankerop gaan besluiten we de overige Cayo’s te laten voor wat ze zijn. De ankerplaatsen zijn lastig toegankelijk en ondiep en hoewel de wateren hier schitterend helder zijn voelen we er weinig voor vast te komen zitten in deze uithoek van Cuba. De weersverwachting is gunstig en we besluiten weer een nacht door te halen en rechtstreeks naar Isla de Juventud te varen. Aan het eind van de middag komt een grote groep dolfijnen rond de boot spelen, het is lang geleden dat we er zoveel bij elkaar gezien hebben. Altijd weer een geweldige ervaring om mee te maken, ze zwemmen zo dicht bij de boot dat we ze bijna aan kunnen raken!
De wind is wisselend maar we kunnen het zeilend houden. Pas wanneer we het eiland ronden staat de wind pal op de kop en moeten we een paar slagen maken om de baai van Siguanea in te varen  maar eenmaal in de baai kunnen de schoten worden gevierd en zoeken we ons met de pilot in de hand een weg naar de ankerplaats.

 

  

Hoewel twee mijl verderop een hotel met jachthaventje is gelegen, is de ankerplaats daar nu lagerwal en het haventje kunnen we volgens de laatste berichten niet in vanwege een  ondiepte in het toegangskanaaltje. In het hoekje van de baai is echter een kleiner baaitje, Bahia de Pedro, waar we voorzichtig naar binnen schuifelen. Het anker gaat uit op 4 meter diepte en we vinden ons omringd met mangrovebossen. Graag zouden we de kant op gaan en naar de hoofdstad van het eiland rijden om wat verse inkopen te doen maar behalve in het verderop gelegen haventje kunnen we nergens aan wal. Omdat dat gegarandeerd een nat pak en weer een hoop papierwerk gaat opleveren en we hier zo rustig liggen wordt het een heerlijke luierdag. Ook wel eens lekker!

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties