22 okt 2008

Wachten in Cascais

Nu we een aantal keer meerdaagse tochten gemaakt hebben en wat langer voor anker hebben gelegen, krijgen we beter gevoel bij ons stroomverbruik aan boord. In de meeste havens is er walstroom voorhanden dus de stekker er in en alles doet het, maar onder zeil of achter ons anker is er geen stekker die we even kunnen inpluggen om de accu's op te laden.
Toen we vertrokken uit Nederland wisten we dat we hiermee te maken zouden krijgen, maar hebben we bewust nog geen windgenerator of zonnepanelen gekocht. Er is zoveel keus en lang niet iedere oplossing is perfect. Bovendien liggen we tot in Portugal meestal in havens waar walstroom over het algemeen geen probleem is.

Nu er meer geankerd gaat worden en we langere afstaden gaan zeilen wordt het tijd om maatregelen te nemen. We willen wat meer autonoom zijn in onze energiebehoefte dus  besluiten we een DuoGen te bestellen.
De DuoGen ontleent zijn naam aan het feit dat het een stroomgenerator is die op water en wind werkt. Voor anker werkt de DuoGen in windmode, de wieken gaan erop en werkt als een windgenerator. Onder zeil werkt de DuoGen in watermode, de propellor gaat erop, sleept achter de boot en werkt als een sleepgenerator maar zonder merkbaar snelheidsverlies.

Een kennis en vertrokker, was er heel enthousiast over en onderweg heb ik een aantal andere zeilers gesproken die er ook goed over te spreken zijn. Volgens hen en de fabrikant zou de DuoGen voldoende stroom moeten kunnen leveren voor de dagelijkse energiebehoefte van de gemiddelde "blue water cruiser".
Belangrijkste nadeel van dit apparaat is zijn prijs, maar door rechtstreeks bij de leverancier in Engeland te bestellen besparen we iets op de kosten, al wordt dat verschil door de verzendkosten grotendeels teniet gedaan. Helaas duurt het een paar dagen voordat het apparaat verzonden kan worden en eenmaal verzonden zijn we drie dagen verder voordat de DuoGen in Cascais wordt afgeleverd. En dat terwijl we eigenlijk door willen naar de Algarve...

Inmiddels zijn we terug gevaren naar Cascais en met het arriveren van de DuoGen komt er ook een koufront met flink wat wind over, dus verlaten we de ankerplaats en liggen we verwaaid in de haven. Als we 's nachts op bed liggen waait het in vlagen zo hard dat ik af en toe denk dat we gaan opstijgen. Wanneer ik in het holst van de nacht door het luik boven ons hoofd naar buiten kijk zie ik dat Jan de Wind met een stukje rolfok van de buurman aan het spelen is. De buurman is niet aan boord en binnen een paar tellen heeft Jan een groter stuk te pakken. Als even later de fok helemaal uitrolt, klappert die als een vlag in de wind. De rafels hangen inmiddels aan het achterlijk van de fok en het geklapper maakt zo'n herrie dat er van slapen niks meer komt. Bovendien klappert Jan met de rafels geregeld in onze verstaging, dus zit er niks anders op dan ons bed uit te kruipen en halen we tussen de vlagen door de fok van de buurman naar beneden. Jan bedankt.

16 okt 2008

Cascais - Lissabon; bijzondere mijlpaal

"Met je boot hier naar binnen varen, dat lijkt me ook wel wat". We zijn aan boord bij een vriend In Lissabon, ruim vijf jaar geleden. Het is zo'n avond waarop de wereldpolitiek net besproken is en het tijd wordt voor een goed gesprek over de zin van het leven en wat je er van kunt maken. Het was het antwoord dat ik gaf toen hij me vroeg "Wat zou jij nou over een jaar of vijf willen doen?"

Wat ik vijf jaar geleden nog voor onmogelijk had gehouden is nu werkelijkheid geworden en varen we zelf met onze Live de rivier de Taag op, naar Lissabon. In de verte de Ponte do 25 Abril, naast ons de Torre de Belém en voor ons het moment der ontdekkingsreizigers.
Net als de ontdekkingsreizigers van toen weten we nu dat dit soort ondernemingen veel meer een kwestie is van willen dan van kunnen, maar toch geeft het een machtig gevoel hier nu zelf te varen. Er is weer een mijlpaal bereikt, als we afmeren in Doca de Alcântara in het hart van Lissabon.

In Lissabon blijven we een aantal dagen liggen. Al enige tijd stuurt ons roer nogal zwaar, dus ga ik met Allard en Ton op zoek naar de oorzaak hiervan. Even zijn we bang dat er constructief iets mis is, maar na alle opties uitgesloten te hebben blijkt de oorzaak gelukkig een slechte smering te zijn van de roerkoning, de as waar het roerblad aan zit. Een bus WD40 en wat vet in de lagers doet wonderen, de boot stuurt weer als nieuw!

Om Lissabon eens op een andere manier te bekijken stappen we met Allard en Sjoke in de bus-met-open-dak en doen we een dagje sight-seeing Lissabon. Erg leuk en geheel in stijl sluiten we de dag af met Fado muziek in een restaurant in Bairro Alto.

13 okt 2008

Rock & Roll in Cascais

Cascais is een leuk, gezellig dorpje waar we wat klusjes aan de boot doen en even blijven hangen. Op een of andere manier blijft iedereen hier even liggen waardoor we een aantal bekenden tegenkomen, waaronder de Gaia en de Wanderer IV die donderdag naar Madeira vertrekken.

Vrijdagochtend rollen we letterlijk en figuurlijk uit ons bed. De wind is gedraaid en aangetrokken en komt nu precies uit de verkeerde hoek de ankerbaai binnen, waardoor we behoorlijk liggen te rollen en te stampen achter ons anker. Het anker houdt prima, gelukkig, maar comfortabel is anders. Een goed begin van de dag waarop we 10 jaar samen zijn, beetje typerend ook wel...
Cascais is in het hoogseizoen een behoorlijk prijzige haven, maar doordat het nu laagseizoen is vallen de prijzen erg mee en we besluiten beschutting te zoeken in de Marina de Cascais.

Met Allard en Sjoke, bemanning van de Horizon, bezoeken we Sintra dat bekend staat om de kastelen in de bergen. We bezoeken Palácio da Pena, een sprookjesachtig kasteel in verschillende bouwstijlen. Vanaf het kasteel lopen we de berg af naar het dorp, dat erg toeristisch is maar niet veel voorstelt.
Terug in Cascais voeren we "een gesprek op hoog nivo" en belanden na een "diner ensemble" aan (en op) de poultafel. Kortom, het was weer gezellig.

Welkom op Sailinglive.nl

In de zomer 2008 vertrokken we voor een reis met onze zeilboot Live, een Baltic 39 uit Zierikzee. Langs de westkust van Europa zeilden we naar het zuiden om vervolgens de Atlantische oversteek te maken naar de Caribbean, waar we een jaar lang hebben rondgezeild. Daarna ging het via Cuba naar de Verenigde Staten. In mei 2010 zeilden we de Oosterschelde weer op een keerden na duizenden zeemijl weer terug in onze thuishaven.

Laatste reacties